Autor: 0

Integracja bilateralna wg Sheila Dobie to współpraca i koordynacja w jednym czasie dwóch stron ciała. Najczęściej dotyczy rąk i nóg. Możemy mówić o dobrej integracji bilateralnej wtedy, gdy jakiś określony ruch jest wykonywany przez jedną stronę ciała niezależnie od ruchów jego drugiej strony oraz kiedy dziecko jest zdolne do koordynacji obydwu części ciała podczas wykonywania wielu sekwencji ruchów. Koordynacja biletarna najlepiej rozwija się do okresu szkolnego, w znacznej części zależy od doświadczeń dziecka, które mogą być niewystarczające. To zaś prowadzi do problemów w nauce takich jak niezrozumienie instrukcji, problemów w rozróżnianiu prawej i lewej strony, problemów z czytaniem, pisaniem, mówieniem, pamięcią, zbornością ruchów. Diagnoza i terapia w szczególności kierowana jest do dzieci z:

  • nadaktywnością
  • deficytami uwagi
  • słabą pamięcią
  • niedojrzałymi i nierozwiniętymi odruchami
  • ograniczoną zdolnością do skoordynowania obu stron ciała
  • trudnościami w hamowaniu niechcianych odruchów
  • niezdolnością lub niechęcią do przekraczania linii środkowej ciała
  • zaburzeniami percepcji wzrokowej (słaba kontrola mięśni oka)
  • niską percepcją przestrzeni, odległości i głębokości jak i niepewnością grawitacyjną
  • niewykształconą w pełni lateralizacją

Integracja bilateralna wpływa na:

  • świadomość ciała, schemat ciała
  • równowagę statyczną i dynamiczną
  • następuje lepsza kontrola postawy
  • poprawę pamięci sekwencyjności planowania ruchu
  • automatyzacje ruchowe
  • możliwość wielozadaniowości
  • poprawę funkcji fizycznych, umiejętności poznawczych, percepcji, uwagi i pamięci

Poprawa funkcjonowania w w/w obszarach, w tym integracji narządów zmysłów otwiera drzwi do poprawy osiągnięć szkolnych w nauce, wyższą samoocenę, pewność siebie, brak zahamowania przed chęcią uczestnictwa we wspólnych grach czy zabawach, a to wszystko przekłada się na lepsze integracje społeczne, rozwój koordynacji i całościowe pobudzenie Centralnego Układu Nerwowego.